Dzieje Gminy

1 stycznia 1973 r. to data, kiedy oficjalnie została utworzona przez Wojewódzką Radę Narodową Gmina Dubicze Cerkiewne. Mija trochę lat, choć pierwsze wzmianki o miejscowościach należących obecnie do Gminy sięgają połowy XVI wieku kiedy to Królowa Bona Sforza- mając swoje włości na Podlasiu – rozpoczęła pomiarę włóczną ziemi bielskiej. Dokładnego roku powstania poszczególnych wsi nie znajdziemy w źródłach historycznych. W tym czasie istniały już wsie: Dubicze Cerkiewne, Obychodnik (obecnie Grabowiec) Jelonka, Czochy (Czechy Orlańskie), Ruda (Rutka), Jelonka. Przed 1570 r. dworzanin królewski Ostafij Chalecki założył kilka wsi na południe od rzeki Narew: Witułtowo (Witowo), Stok (Istok), Koryciszcza (Koryciski), Kornin (Stary Kornin). W latach 1566-1569 leśniczy bielski Hrehory Wołłowicz osadził wieś Jahodnik (Jagodniki). Powstałe w wyniku pomiary włócznej wsie weszły w skład dóbr królewskich: leśnictwa bielskiego i starostwa kleszczelowskiego. W 1569 r. włączone zostały do Królestwa Polskiego.

Do pilnowania Puszczy Białowieskiej osadzano strażników i strzelców w małych osadach ciągnących się wzdłuż jej granic. Po stronie brzeskiej na terenie Puszczy Kopciowskiej w XVIw osadzono wsie Werstok i Opakę. Do końca XVIIIw znacznie zmienił się krajobraz osadniczy okolic Puszczy Białowieskiej: w I połowie XVIIIw założono Siemiwołoki, po 1757 r. Starzyznę, Wiluki i Długi Bród.

Swój udział w podziale terytorialnym ziem należących dziś do Gminy Dubicze Cerkiewne miał też Napoleon Bonaparte: w 1807 r. na mocy decyzji pokoju w Tylży wsie wchodzące w skład obwodu białostockiego wcielone zostały do Cesarstwa Rosyjskiego. Wśród mieszkańców Dubicz- do dnia dzisiejszego  postać cesarza Francuzów budzi duże emocje, a to za sprawą legendy, mówiącej o skarbie Napoleona, który w 1812 r. prawdopodobnie został ukryty gdzieś w okolicy.